Drukke dagen zijn het ...
De concerten en workshops zitten er op. Lea keert binnenkort terug naar haar thuisbasis in Maryland. Maar ik kijk terug op een hele reeks zeer deugddoende concerten en contacten met nieuwe mensen, én kijk vooruit naar nieuwe mogelijkheden die zich aanbieden.
In juni is Lea er terug en komt er een heus gospelconcert met een frans koor van zwarte dames. Vorig jaar hadden we deze ontmoet in Lille en ze waren nu onmiddellijk bereid om mee te werken aan dit concert. En er is meer .. want er is toch wat interesse van mensen om "In the spirit" te boeken.
"In the spirit", de hulde aan de muziek en het leven van Mahalia Jackson, is dan ook mijn ( en Lea's ) troetelkindje. Eindelijk, voor 't eerst, een project dat we helemaal zelf uit de grond gestampt hebben en dat alles omvat waarom we muziek willen brengen : indrukwekkende songs van een indrukwekkende dame, maar ook de geschiedenis en het belang er van worden geschetst. Zonder de strijd van zovele mensen in de 19e en 20e eeuw ( én vandaag nog ) waren we niet wie we nu zijn. 'k Klinkt misschien wat melig, maar zo is het, of zo voel ik het aan.
Muziek alleen is niet alles voor mij, maar moet ook de draagkracht hebben van wat we willen vertellen : dat het nooit hopeloos is, en dat iets veranderen aan je leven bij jezelf begint.
Ik merk net dat het zondag is : genoeg gepreekt nu :-)
En er was ook goed nieuws van TASIS in Zwitserland, die ons deze zomer terug willen.
Yes! Laat maar komen zou'k zeggen.